صنعت شکر در آستانه ورشکستگی

صاحبان صنایع قند و شکر که در گذشته‌ای نه چندان دور (یعنی همین سه سال پیش) یک میلیون و 250 هزار تن شکر تولید می‌کردند، قصد داشتند تولید خود را به دو میلیون تن رسانده و به این ترتیب دروازه کشور را روی واردات ببندند. غافل از آنکه آن سوتر دولتمردان کمر همت بستند تا کشور را پر کنند از شکرهای ارزان‌قیمت خارجی تا دیگر مصرف‌کننده نگوید شکر چند تومان گران شده است.دقیقا نیمه اول سال 1385 بود که صنایع اعلام کردند امسال رکورد تولید چغندرقند در کشور زده شده و با بیش از شش میلیون تن چغندر تولیدی امسال 2/1 میلیون تن شکر تولید می‌کنیم.
آنان خرسند از این اتفاق برای تولید بیشتر شکر در سال‌های بعد برنامه‌ریزی کرده و چغندرکاران هم که پول فروش تولیدشان را به موقع از کارخانه‌ها دریافت کرده بودند انگیزه لازم برای همین میزان تولید یا حتی بیشتر را داشتند اما با شنیدن خبر ورود دو میلیون و 480 هزار تن شکر خارجی در این سال تمام رشته‌ها پنبه شد.
دولت تعرفه واردات این محصول را در آبان‌ماه 1384 از 150 به 50 درصد کاهش داد و خودش هم برای واردات دست به کار شد و تصمیم گرفت آنقدر شکر بیاورد تا همه جا پر شود از شیرینی شکر اما این واردات نه تنها شیرین نبود بلکه تلخی آن چنان تولیدگران را آزرده کرد که پس از گذشت چند سال هنوز هم طعم آن در دهانشان باقی است.

باوجود تمام تلاش دولت برای پایین نگه داشتن قیمت شکر که به بهای از بین رفتن تولید انجام شد، باز هم قیمت‌ها روند صعودی در پیش گرفت. و دولت نه تنها به هدف خود یعنی کنترل قیمت شکر دست پیدا نکرد بلکه تولید این محصول را در داخل کشور از دست داد.این در حالی است که تا پیش از سال 1385 یعنی از سال 1380 پیوسته تعرفه واردات شکر بیش از صددرصد بوده و هیچ گاه بحران قیمت در بازار به وجود نیامد اما دولت نهم که برای حمایت از مصرف‌کننده سعی در کاهش قیمت‌ها داشت با اشتباهی تاریخی، صنعت 115 ساله ایران را به ورطه نابودی کشاند.در عین حال مسوولان در توجیه عملکرد خود می‌گویند: صنعت قند و شکر صنعتی فرسوده با ماشین‌آلات از کار افتاده است .

/ 1 نظر / 5 بازدید